Het duurde niet lang voordat ik daar achter was…
Al op jonge leeftijd wilde ik dingen erg graag op mijn manier doen. Op school, bij sport in mijn sociale leven. Een eigen pad zoeken, daar word ik blij van.
Als fysiotherapeut herken ik de waarde van protocollen, het vinden van de gelijkheid tussen mensen en herkennen wat je eerder hebt gezien en hier gebruik van te maken. Maar ik zie ook duidelijk de beperking ervan, je mist soms de persoon voor je. Dit biedt een continue uitdaging. Deze altijd aanwezige leercurve is de reden dat ik iedere dag met veel plezier naar werk ga. Danser, acrobaat, alpinist of iemand die moet dealen met een chronische aandoening. Bij ieder persoon blijft de mogelijkheid om het anders te doen dan je gewend bent om het optimale herstel te realiseren. Kijken naar wat een persoon echt nodig heeft op dat moment. Is het een van mijn behandeltechnieken, coaching of iemand uit mijn netwerk die deze persoon het best kan helpen om zijn of haar doel te bereiken. Dit aanpassend vermogen geeft mij rust, als ik snel kan schakelen (en resultaten kan boeken) word ik blij. De logische stap zou zijn dan te gaan werken met mensen die korte termijndoelen hebben. En toch zijn het de lange termijn doelen waar ik het meest mee werk. Had ik al gezegd dat ik eigenwijs ben… ;-)
In mijn persoonlijk leven herken ik dit al jaren. Ik doe het liefst 20 dingen in de week tegelijk. Op dit moment: vader van een jong gezin, werken als fysiotherapeut en praktijkeigenaar, master student Gezondheidswetenschappen, basketballen in een team in opbouw (als de veteraan natuurlijk) en bouwen aan de Alpine Hub. Ik heb het geluk dat ik deze dingen allemaal kan doen met de geweldige steun van mijn gezin, collega's en teamgenoten. Rondom al die hectiek is er 1 plek waar ik altijd rust vind: de bergen.
Alle dingen die ‘moeten’, vallen van mij af zodra ik in de verte die toppen zie vanuit de auto. Het voelt als een vorm van instant meditatie, weten dat je bezig kan zijn met de natuur. Of het nu gaat om de eerstvolgende stap of misschien afdaling, het is voor mij een manier om in het ‘nu’ te zijn.
Afgelopen zomer was ik met mijn gezin in Noorwegen en het was duidelijk te zien dat dit directe effect van de natuur doorgegeven kan worden aan de volgende generatie, wat het alleen maar mooier maakt. Mijn kinderen – op dat moment – 4 en 2 waren niet bezig met een prestatie maar simpelweg met plezier maken en omhoog gaan naar die top. Het bracht me terug naar mijn eerste overnachting in een hut op de Schesaplana, aan de grens van Oostenrijk en Zwitserland. Ik zal een jaar of tien zijn geweest. Een sneeuwveld oversteken, stap voor stap, en uiteindelijk op de top van de berg staan. Geen extreme tocht en misschien niet de hoogste top, maar voor mij zit daar nog steeds iets magisch in.
Met mijn broertje, neven en nichten in een familie schoolklasje de berg af achter mijn opa aan, onze eigen skileraar. Skiën als sport, niet als vorm van gezelligheid. Oefenen, daarna feedback vragen en proberen te verbeteren. Hij heeft mij op deze manier naar de sport leren kijken. Niet naar een skigebied puur voor de gezelligheid, maar continu proberen te verbeteren van je skills. Net even anders dan wat iedereen om mij heen verwacht als ik ga skiën. Misschien toch erfelijk die eigenwijsheid.
Iedere winter ga toch nog even skiën, al moet ik voor een weekend op en neer om de berg te voelen, de skillset te verbeteren en focus te vinden. Ik vind het mooi dat dezelfde activiteit in de bergen eigenlijk nooit hetzelfde is, mede door de continu veranderende omstandigheden. Of het nou het weer is of de ondergrond, je wordt gedwongen in het nu te zijn.
Precies dit herken ik ook in mijn dagelijkse omgeving. Met dat verschil dat het niet de condities van de omgeving, maar de mensen – en hun context – zijn die veranderen. En zelfs bij dezelfde persoon kan het er compleet anders uitzien van dag tot dag. Deze nuance toepassen en iemand echt goed ‘lezen’ is de uitdaging in de dagelijkse praktijk. Ik ben altijd op zoek naar de mogelijkheden binnen de bestaande opties en belemmeringen.
One size does not fit all
Het is een reden waarom ik graag werk met de doelgroepen die ik zie in de praktijk, maar ook een grote verklaring is van hoe ik mijn leven probeer in te richten. Vind de uitdagingen in de routine, geniet ervan en maak de belangrijke dingen leuk.
Soms is een telefoontje genoeg om te kijken waar de mogelijkheden liggen. Of het nu gaat om een tip bij een acute klacht voor een alpinist die de berg op wil, of een danser die op tour gaat, regelmatig heb je aan een kort belletje al voldoende informatie om iemand verder te helpen en de juiste kennis over te dragen. De gerichte analyse die je van iemand maakt bij een eerste kennismaking geeft de ruimte om een inschatting te kunnen maken wat ze op dat moment nodig hebben. Het zijn de kleine aanpassingen die een groot verschil maken, zolang je het grotere doel maar niet uit het oog verliest.
In de gesprekken met Marjolein en Wouter zag ik bij hun bergdoelen dat een kleine bijsturing een groot verschil kon maken. Met Taidgh werk ik al jaren samen, een coach die vanuit dezelfde visie werkt en mij helpt de personen op trainingsvlak te bieden wat ze nodig hebben om duurzaam hun doelen te bereiken. De gesprekken die we met ons team hebben gehad vormden de Alpine Hub. Het antwoord op iets wat we steeds opnieuw zagen: mensen met echte passie voor de berg, die missen wat nodig is om hun doelen écht haalbaar te maken op een duurzame manier.
Grote bergdoelen vragen om persoonlijke voorbereiding. Niet de snelheid, maar de consistentie in de stappen naar jouw doel toe is belangrijk. Het moet passen binnen je eigen situatie. Met ons team van Alpine Hub bouwen we precies hieraan. Met mijn ervaring en kennis over blessureherstel en preventie draag ik met veel plezier bij aan het behalen van jouw doelen.
Ben jij bezig met een bergdoel en wil je weten hoe je je lichaam écht kunt voorbereiden? Neem contact met ons op of meld je aan om op de hoogte te blijven.
Welkom bij de Alpine Hub.
Mountain fit. Mountain spirit. For life.