De storm boven Interlaken…Ik was dertien. Mijn broer was negen. We lagen in het buitenzwembad van een camping in het dal van Interlaken. Het soort middag waarbij je bijna vergeet dat de bergen onvoorspelbaar kunnen zijn. Blauwe lucht, heerlijk warm en omringd door de bergen. Zwitserland dat precies doet wat het belooft.
Toen veranderde het dal…Het ging snel. De wolken kwamen over de bergkam rollen alsof ze haast hadden, donker, dik en met een snelheid die niet bij te houden was. Mijn broertje en ik voelde de wind optrekken en renden instinctief terug naar de tent.
We waren er net op tijd om de stokken vast te grijpen toen de eerste echte windstoot langs kwam. Gelukkig lagen de zware tassen in de tent voor extra ballast want de haringen waren al uit de grond getrokken. Met onze gezamenlijke inspanning konden we de tent op zijn plek houden. Om ons heen hadden andere tenten minder geluk. Ook de caravan naast ons, was zijn luifel aan de voorkant verloren.
Deze onvoorspelbaarheid had veel indruk gemaakt op mij als kleine jongen.Ik heb aan die middag sindsdien vaak teruggedacht. Niet omdat het eng was, maar vanwege de indruk die het achter heeft gelaten. De bergen zijn prachtig mooi, maar de onvoorspelbaarheid is kenmerkend.
Opgroeien op hoogte
Die vakantie was geen uitzondering. De meeste zomers van mijn jeugd hadden er een versie van, de auto inpakken en rijden naar de Alpen of een ander gebergte.
Ons gezin hield van de natuur, van de rust die het brengt, zonder ook maar een dag stil te zitten. We waren altijd ‘aan de wandel’ of op avontuur.
Dat gevoel van vrijheid werd iets wat ik vergat toen ik ouder werd en meer aangetrokken was door vakanties die werden gevuld met liggen langs een zwembad omdat de 60+ uren werken per week al mijn fantasie en lust voor avontuur hadden afgestompt.
De jaren gingen voorbij. Ik ging niet meer met mijn ouders op vakantie en begon mijn eigen leven op te bouwen. Beweging bleef altijd centraal. Ik werkte in de fitness en specialiseerde mij in krachttraining en coaching. Ik kreeg een inzicht wat ontstaat als je honderden lichamen en honderden hoofden ziet proberen om moeilijke dingen te doen.
Ik leerde dat de meeste mensen zichzelf onderschatten. Dat de afstand tussen waar iemand staat en waar hij of zij zou kunnen staan bijna altijd kleiner is dan gedacht en er bijna altijd eerst een mentale afstand is, voordat het een fysieke is.
Uiteindelijk besloot ik voor mezelf te beginnen. Zelfstandig personal trainer. Eigen klanten, eigen aanpak, eigen risico. Ik voelde me er klaar voor.
Zes weken later kreeg Nederland zijn tweede lockdown.
Als je wilt begrijpen wat onvoorspelbaarheid echt betekent, is de winter van 2020 een redelijk goed startpunt. Geen sportscholen. Geen zekerheid. Geen tijdlijn. Niemand wist hoe lang het zou duren, wat de regels volgende week zouden zijn, of het bedrijf dat ik net had opgezet ooit de kans zou krijgen te bestaan zoals ik me had voorgesteld.
Dus zat er maar 1 ding op, ik paste me aan. Ik trainde mensen buiten. In de regen. In de hagel. In omstandigheden die zes maanden eerder absurd zouden hebben geleken. Met alle zware gewichten, banden en elastieken achterin de auto ging ik naar cliënten aan huis en gaf ik buiten training. Hagel, sneeuw, regen, het maakte niks uit. Ik stond er en mijn cliënten ook. Er was geen alternatief en ook was het mijn eer te na om op te geven.
We maakten er niet alleen het beste van, maar uiteindelijk genoten we er ook van en sloegen we ons er doorheen. De meeste mensen die toen kwamen trainen, trainen nu 5 jaar later nog steeds bij mij.
In het Engels heb je daar een mooi woord voor: adaptability. Oftewel, aanpassingsvermogen. Een onmisbare vaardigheid in de bergen.
COVID eindigde. De beperkingen werden opgeheven, de sportscholen gingen weer open en ik kreeg de kans om mijn gelegde fundament uit te bouwen.
Mijn bedrijf overleefde niet alleen, het groeide. Vandaag heb ik een volle agenda met cliënten, en wat ik bij hen elke week zie is niet zo anders dan wat ik in dat dal in Interlaken zag. Levens die werkelijk vol zijn: carrières, kinderen, ambities, blessures en andere zaken des levens. Elk van hen heeft een unieke situatie, terwijl ze ruimte proberen te vinden om fysiek sterk te zijn, om zich capabel te voelen en om niet gek te worden van alle druk van de wereld van nu.
Dat is het echte werk. Niet het programmeren van sets en herhalingen. Maar de hele persoon voor je begrijpen en iets bouwen dat echt past in hun leven en niet een fantasie versie van hun leven waarin ze twee uur per dag kunnen trainen, perfect slapen en geen stress kennen.
De berg biedt je geen ideale omstandigheden. Het leven ook niet. De vraag is altijd wat je doet met de omstandigheden die je werkelijk hebt.
Wouter, en een hereniging met de bergen
Ik kwam met Wouter in contact via C-Roy, onze fysiotherapeut. Toen Wouter mij belde stond hij op een berg op Madeira. Wouter had iemand nodig om hem te helpen trainen. Hij had bergdoelen: trailrun-avonturen en serieuze alpine doelstellingen. De beklimming van de Mont Blanc stond op zijn lijst.
Werken met Wouter was anders dan de meeste coaching relaties, en ik denk dat ik snel begreep waarom. Hij trainde niet om er op een bepaalde manier uit te zien. Hij trainde voor een gevoel. Een high. Een ervaring waarvoor zijn lichaam echt capabel moest zijn op het moment dat het erop aankwam. We bereiden ons samen voor op meerdere avonturen. We werkten actief toe naar de Mont Blanc. We slaagden.
En ergens in die sessies begon een ander gesprek. Een gesprek waardoor ik voor het eerst weer aan de bergen moest denken.
Wat Wouter zag, en wat we aan het bouwen zijn
Wouter had veel tijd in de bergen doorgebracht en wilde die wereld delen met anderen die deze wereld ook willen ervaren. En hij zag steeds hetzelfde. Mensen die gepassioneerd waren, gemotiveerd, toegewijd aan hun alpine doelen maar fysiek onvoldoende voorbereid op manieren die niet alleen te maken hadden met vaardigheid of techniek.
Algemene conditie. Kracht. De fysieke basis die al het andere mogelijk maakt. Die fysieke basis moet buitengewoon goed zijn omdat de bergen buitengewoon uitdagend zijn.
Hij zocht mij op omdat hij iemand nodig had om dat fysieke deel te ontwerpen. Om de laag van fysieke voorbereiding te bouwen die onder alles wat Alpine Hub aanbiedt zou liggen. Geen bijzaak in de voorbereiding maar de fundering.
Ik zei meteen ja. Niet omdat het een berekende beslissing was, maar omdat het voelde als een kans om mijn liefde voor training te combineren met een gevoel van vrijheid zoals ik dat als kind in de bergen gevoeld had.
Wat 'meer dan een trainer' werkelijk betekent
De naam van dit blog is bewust gekozen. Ik ben een trainer. Die titel vertegenwoordigt jaren van leren, duizenden sessies, het ontstaan van begrip van het menselijk lichaam en de menselijke geest dat alleen ontstaat als je elke dag opdaagt en het werk doet.
Wat Alpine Hub van me vraagt, is meer dan trainingsprogramma's maken. Het is de vraag hoe je iemand bouwt die klaar is voor de berg. Niet alleen hun benen en niet alleen hun longen. Het aanpassingsvermogen, de mentale kracht om tegenslagen te kunnen weerstaan. Het vermogen om rustig en capabel te blijven als de omstandigheden veranderen en het plan niet meer klopt.
Dat is niet alleen een fitnessvraag. Dat is eigenlijk meer een levensvraag. Ben jij klaar om de vaardigheden te ontwikkelen die je in elke situatie overeind houden?
Alpine Hub wordt gebouwd voor mensen die hun bergdoelen serieus nemen en die begrijpen dat serieuze doelen serieuze voorbereiding vragen. We werken aan iets waar we oprecht enthousiast over zijn, en we willen dat jij er vanaf het begin bij bent.
Volg Alpine Hub voor updates, of schrijf je in om op de hoogte te blijven van alle ontwikkelingen.
Welkom bij de Alpine Hub.
Mountain fitness. Mountain spirit. For life.