Twaalf jaar hardlopen. Nooit verder dan zeventien kilometer zonder een blessure. Dit is het verhaal van Jorgen, hoe dat veranderde en waarom...
Voor Jorgen was het lange tijd hetzelfde patroon. Te snel opbouwen, kuit vast, weer stilliggen, opnieuw beginnen. Tot een wintersport met Wouter. Ergens tussen de piste en de gesprekken viel het kwartje. Trainen in zone 2. Intervallen. Rustig. Iets waar hij nog nooit van had gehoord laat staan gedaan. Terug thuis begon iets te schuiven...
Van de duinen naar de eerste twintig
Jorgen woont in Den Haag. Verder dan de duinen kom je in Nederland niet als het om trail runnen gaat. Precies daar bouwde hij weer op. In november 2025 liep hij zijn eerste twintig kilometer trail. Twee en een half uur, achthonderd hoogtemeters, hier en daar kramp in de laatste kilometer. Maar vooral: voldoening.
"Dit smaakte naar meer."
Nog diezelfde dag ontstond het volgende doel. Vijftig kilometer trail. Op zijn vijftigste.
De 50K vroeg om iets anders
De twintig had hij zelf aangerommeld. De vijftig niet. Vanaf eind november bouwden we op van dertig naar zeventig kilometer per week. Krachttraining voor de benen. Intervallen. Zone 2. Een schema waar hij zich aan kon vasthouden, en waar we samen aan konden schaven.
Want dat gebeurt onderweg altijd. Er komt griep. Er komt een blaar die uit de hand loopt waar zelfs antibiotica aan te pas moet komen. Er komt een knie die begint te zeuren. En dan is de vraag niet "geef ik op", maar "wat kan er wel". Fietsen. Crosstrainer. Rust nemen zonder je doel los te laten.
"Herstellen is echt zo belangrijk. Anders raak je geblesseerd en ben je nog verder van huis. Als je een doel stelt, moet je er vol voor gaan. Gaat het niet op de ene manier, dan bedenk je hoe het wel kan."
De race
De eerste tien en een halve kilometer liep hij ontspannen. Comfortabele voorsprong op de tijdslimiet. Post, drinken, eten, door. Ook het stuk tot vijfentwintig ging goed.
Bij kilometer drieëndertig werd het zwaar. Bij vijfendertig dacht hij dat de volgende post was opgeheven een mentale dreun die harder aankwam dan verwacht. Gelukkig stond hij er tóch, bij zevenendertig. Bijvullen. Eten. Even ademen.
Toen kwam het laatste stuk. Steile klim omhoog langs een skipiste. Knie die piepte. Lichaam op. En bovenop nog een "fun-lus" van bijna twee kilometer. Fun. Zo voelde het niet.
Voet voor voet. Finish in zicht. Over.
"Wat een gevoel. Hoe gaaf is dat."
Bij de finish kon hij aan de mensen achter de hamburgerkraam niet meer uitleggen welke saus wel of niet op zijn broodje moest. Ze moesten erom lachen. Blij, trots, kramp, moe. Alles tegelijk.
Waar dit eigenlijk over gaat
Dit verhaal gaat niet alleen over vijftig kilometer. Het gaat over wat er gebeurt als je stopt met alleen maar trainen, en begint met voorbereiden. Met een schema dat past bij wie je bent en waar je heen wilt. Met iemand die naast je loopt als het tegenzit, en die weet wanneer je door moet pakken en wanneer je moet inhouden.
Het gaat over dat zeldzame moment waarop wat je goed kunt, wat je energie geeft, wat de wereld van je nodig heeft en waar je hart naartoe trekt op één plek samenkomen. In de bergen, in de duinen, op een modderig pad. Dat is waar we bij Alpine Hub voor bouwen dat samenkomen, voor iedereen die klaar is om te trainen voor een uitzicht in plaats van voor de spiegel.
Dat is verbinding. Dat is coaching. Dat is trainen voor een uitzicht. Niet voor de spiegel.
Wat brengt de volgende summit?
Jorgens volgende doel? Een vijftig in België, in november. En daarna, ergens in het hooggebergte een tweede vijftig en als het aan hem ligt uiteindelijk een honderd in de Dolomieten.
Zijn advies aan iedereen die twijfelt:
"Ga eens praten met mensen die het al gedaan hebben. Kijk eens of Alpine Hub wat voor jou kan betekenen."
Mooier kunnen wij het niet zeggen.
Welkom bij de Alpine Hub.
Mountain fit. Mountain spirit. For life.