Twaalf jaar hardlopen. Ik kwam nooit verder dan zeventien kilometer zonder een blessure. Dit is mijn verhaal, hoe dat veranderde en waarom...
Lang was het bij mij hetzelfde patroon. Te snel opbouwen, kuit vast, weer stilliggen, opnieuw beginnen. Tot een wintersport met Wouter. Ergens tussen de piste en de gesprekken viel het kwartje. Zone 2 trainen. Intervallen. Rustig. Iets waar ik nog nooit van had gehoord, laat staan van gedaan. Terug thuis begon er iets te schuiven.
Van de duinen naar de eerste twintig
Ik ben Jorgen en woon in Den Haag. Verder dan de duinen kom je in Nederland niet als het om trail runnen gaat. Precies daar bouwde ik weer op. In november 2025 liep ik mijn eerste twintig kilometer trail in de Ardennen. Twee en een half uur, achthonderd hoogtemeters, hier en daar kramp in de laatste kilometer. Maar vooral: voldoening.
"Dit smaakte naar meer."
Nog diezelfde dag ontstond het volgende doel. Vijftig kilometer trail. Op mijn vijftigste.
De 50K vroeg om iets anders
De twintig had ik zelf aangerommeld. De vijftig niet. Vanaf eind november bouwden Wouter en ik op van dertig naar zeventig kilometer per week. Krachttraining voor de benen. Intervallen. Zone 2. Een schema waar ik me aan kon vasthouden, en waar we samen aan konden schaven.
Want dat gebeurt onderweg altijd. Er komt griep. Er komt een blaar die uit de hand loopt, waarbij zelfs antibiotica aan te pas moet komen. Er komt een knie die begint te zeuren. En dan is de vraag niet “geef ik op”, maar “wat kan er wel”. Fietsen. Crosstrainer. Rust nemen zonder mijn doel los te laten.
"Herstellen is echt zo belangrijk. Anders raak je geblesseerd en ben je nog verder van huis. Als je een doel stelt, moet je er vol voor gaan. Gaat het niet op de ene manier, dan bedenk je hoe het wel kan."
De race
De eerste tien en een halve kilometer liep ik ontspannen. Comfortabele voorsprong op de tijdslimiet. Post, drinken, eten, door. Ook het stuk tot vijfentwintig ging goed.
Bij kilometer drieëndertig werd het zwaar. Bij vijfendertig dacht ik dat de volgende post was opgeheven, een mentale dreun die harder aankwam dan verwacht. Gelukkig stond hij er tóch, bij zevenendertig. Bijvullen. Eten. Even ademen.
Toen kwam het laatste stuk. Steile klim omhoog langs een skipiste. Knie die piepte. Lichaam op. En bovenop nog een "fun-lus" van bijna twee kilometer (omlaag en omhoog). Fun. Zo voelde het niet.
Voet voor voet. Finish in zicht. Over.
"Wat een gevoel. Hoe gaaf is dat."
Bij de finish kon ik aan de mensen achter de hamburgerkraam niet meer uitleggen welke saus wel of niet op mijn broodje moest. Ze moesten erom lachen. Blij, trots, kramp, moe. Alles tegelijk.
Waar dit eigenlijk over gaat
Dit verhaal gaat niet alleen over vijftig kilometer. Het gaat over wat er gebeurt als je stopt met alleen maar trainen en gericht begint met voorbereiden. Met een schema dat past bij wie je bent en waar je heen wilt. Met iemand die naast je loopt als het tegenzit, en die weet wanneer je door moet pakken en wanneer je moet inhouden.
Mijn volgende doel? Een vijftig in België, in november. En daarna, ergens in het hooggebergte een tweede vijftig en als het aan mij ligt uiteindelijk een honderd in de Dolomieten.
Mijn advies aan iedereen die twijfelt:
"Ga eens praten met mensen die het al gedaan hebben. Kijk eens of Alpine Hub wat voor jou kan betekenen."
Mooier kunnen wij het niet zeggen.
Welkom bij de Alpine Hub.
Mountain fit. Mountain spirit. For life.