Een paar maanden geleden was de vraag niet hoe ik mijn volgende tocht zou doen, maar óf mijn knie het zou toelaten.
Mei 2025. Ik stond op de Kazbek in Georgië, op de terugweg naar beneden. Het weer was uitdagend, er lag een dik pak sneeuw. Op mijn sneeuwschoenen stapte ik verkeerd, mijn knie draaide naar buiten, en toen kwam het geluid dat elke bergsporter meteen herkent, en meteen vreest. Een harde KNAK. Hevige pijn. Ik kon niet meer staan.
Enkele minuten later lukte lopen weer. Maar de dagen erna was de balans weg en sleepte ik met mijn been.
"Alles heel, gewoon trainen"
Terug in Nederland liep ik het bekende traject in. Mijn vaste fysio, waar ik eerdere knieklachten goed had zien oplossen, kwam er ditmaal niet uit. De klachten waren complexer. Er volgden afspraken met artsen, een MRI, en tenslotte een oordeel van de orthopeed: alles heel, gewoon trainen.
Dus bleef ik trainen. Want in juni stond de Mont Blanc op de planning. Een proefwandeling in de Vogezen maakte pijnlijk duidelijk hoe dat zou aflopen. De Mont Blanc ging niet door. In oktober waagde ik toch een poging op de Toubkal. Wat een relatief eenvoudige tocht had moeten zijn, werd een strijd. Brace om, na twee uur al pijn, wandelstokken de hele weg omhoog. Alleen de kameraadschap van mijn vrienden en het uitzicht op de top redden de trip.
Het perspectief dat verdween
Achter de schermen speelde nog iets anders. Ergens op mijn lijstje stond de Aconcagua. Die droom, en eigenlijk elk plan voor een lange tocht, zag ik langzaam wegzakken. De hoop om lange tochten te kunnen maken was laag.
Tot ik Wouter en C-Roy van Alpine Hub leerde kennen. En ik weer een ander perspectief zag…
De werkhypothese
C-Roy legde me op de behandeltafel. Hij analyseerde mijn knie, hoe ik bewoog, en de eerdere MRI. Wat volgde was iets simpels dat toch niemand eerder had gedaan: een concrete hypothese. Een fractuur in het tibiaplateau. Langdurig herstel, maar het zou goedkomen.
Ik was zo blij dat iemand een idee had van wat er aan de hand was, dat ik weer vertrouwen kreeg…
Daarna kwam een totaalplan bestaande uit training en recovery in vier fases. Eerst de basis. Dan gewicht toevoegen. Dan intensiteit. Tot slot sport-specifieke bewegingen. “Nou, let’s go”, dacht ik.
Terug naar de basis, dat was het lastigst
Het zwaarste van het traject was niet de pijn. Het was het geduld. Ik was gewend om vaker en zwaarder te trainen. Nu moest de workload naar beneden en de focus op herstel omhoog. Mijn geduld werd getest.
Twee momenten die ik me bijzonder goed kan herinneren... De eerste keer step-ups met veertig kilo, pijnvrij. En de eerste kilometers pijnvrij rennen. Kleine mijlpalen, maar niet klein als je maanden tegen je eigen lichaam hebt gevochten.
Wat de aanpak van C-Roy anders maakte was niet alleen de diagnose. Het was de context. C-Roy snapt wat het is om in de bergen te zijn. Wat het mentaal en fysiek met je doet, en wat je nodig hebt om je veilig te kunnen voortbewegen op terrein dat niet vergevingsgezind is.
Canada, de eerste test
Het traject werkte toe naar een reis door Canada. Eerste hike in de bergen met een flinke rugzak op, dochtertje inbegrepen om alles echt even goed te testen. Mijn benen voelden sterk. Geen pijn omhoog. Balans terug.
De dag erna stond mijn eerste alpine beklimming sinds de behandelingen op de planning. Het hele spectrum kwam voorbij: blokkenterrein, sneeuwvelden, gletsjers, multi-pitch, alpine klimmen. Op het blokkenterrein voelde mijn knie sterk. “Yes”, dacht ik. “Let’s go, omhoog.”
Het moment dat echt telde
Normaal zou het topmoment de top zelf zijn geweest. Dit keer was het net daarna. Een steile gletsjer omlaag, traverse, en ik moest mijn stijgijzers echt goed in het ijs stampen om houvast te vinden. Precies de beweging waar mijn knie een paar maanden eerder totaal niet tegen had gekund.
