Ik weet nog heel goed dat ik voor het eerst in Rotterdam langs de kant stond en naar de lopers van de marathon keek. Ik dacht: ooit ga ik dit ook doen en kom ik hier ook over de finish. Uiteindelijk is dat gelukt, en meer dan een keer. Maar ik merkte al snel iets wat ik toen nog niet had verwacht: het trainen vond ik misschien nog wel interessanter dan de drukte van de wedstrijd zelf. De vroege ochtenden, het opbouwen, het voelen dat je lijf week na week steeds meer aankan. Dat vind ik heel mooi om te ervaren.
Chamonix roept
Ik kom al zo'n 25 jaar in Chamonix (in Frankrijk op de grens met Italië en Zwitserland) en het is voor mij een van de meest inspirerende plekken die je kunt bedenken, het hele jaar door. Het uitzicht op die bergen nodigt uit. De mede bergliefhebbers die er rondlopen en veelal bezig zijn met het voorbereiden van nieuwe avonturen of net terugkomen van mooie trips. Alles roept om actie en nieuwe belevenissen. En dan heb ik nog niet eens over het walhalla van alle mooie kleding en gear voor de bergsport die je zo ongeveer op iedere hoek van de winkelstraat kan vinden.
Even terug in de tijd…trailrunnen was begin 2000 nog lang niet zo groot als nu, maar ook toen kwam je er al trailrunners tegen. Ik herinner me nog goed de eerste keer dat ik lopers bij Chalet des Pyramides voorbij zag komen. Ze renden me voorbij, op weg naar La Jonction. Een trail die ik, verbazingwekkend genoeg, zelf nog steeds niet heb gedaan ondanks mijn (bijna) jaarlijkse terugkeer naar Chamonix. Die staat dus ook op de lijst.
Een DNF is geen eindpunt
Mijn eerste trailruns liep ik in Nederland en België. Daarna kwam de Ultravasan in Zweden. En toen, in 2023, de Eiger Ultra Trail. Een DNF. Wat vermoedelijk mede te maken had met de combi van teveel in korte tijd willen doen… (in de week ervoor beklom ik de Mont Blanc samen met mijn vrouw omdat ik die kans toch niet aan me voorbij wilde laten gaan) en het super warme en benauwde weer. Dat doet wat met je. Het was tijd voor een reset.
Achteraf zie ik dat die DNF geen einde was, maar een begin. Zoals een agave plant in de bergen al nieuwe scheuten vormt voordat hij bloeit, groeide er in die periode iets anders. De laatste jaren heb ik vooral anderen begeleid die langer wilden lopen. Mooi werk, want niets is zo gaaf als iemand zien groeien naar een afstand die ze eerst voor onmogelijk hielden.
Daar kwam voor mij iets samen. Lopen is wat ik het liefst doe. Het coachen van andere lopers blijkt iets waar ik veel toegevoegde waarde kan leveren en veel voldoening uit haal . En ik zie hoeveel mensen behoefte hebben aan het bewijs dat het wèl kan, ook met een vol leven. Maar mijn eigen trails raakten daardoor wel op de achtergrond.
Na deze zomer in Chamonix, en nu we met Alpine Hub bouwen aan een basecamp waar mensen samen naar hun eigen top toewerken, voelde het als het juiste moment om zelf ook weer een groot doel te kiezen. En om regelmatig ook over mijn ervaringen (inclusief de hobbels onderweg… ;-)) te schrijven, zodat lopers met dezelfde droom zien dat het kan.
Ook als je geen twintig meer bent. Je bent nooit te oud om nieuwe avonturen aan te gaan al realiseer ik me ook wel dat de route ernaartoe in verschillende leeftijdscategorieën anders verloopt.
De beslissing: 2028, niet 2027
Zoals ik ooit op de Coolsingel droomde van finishen bij de #Mooiste van Nederland, ga ik nu die droom in Chamonix najagen. Ik heb besloten om in 2028 de UTMB te lopen. Niet in 2027.
Waarom dat extra jaar? Om gerichter te kunnen trainen en genoeg tijd te hebben om te herstellen. En eerlijk is eerlijk: aandacht voor herstellen is meestal niet mijn sterkste kant. Ik ben eerder iemand die er nog een training bij pakt dan eentje laat vallen. In augustus 2028 ben ik 56. Op die leeftijd is herstel geen bijzaak meer, het ís de training.
En dan de route ernaartoe…Tja, je kunt helaas niet zomaar een UTMB ticket kopen. Je moet je kwalificeren met minimaal een 100K race. En wil je echt kans maken, dan loop je meerdere races die aan de UTMB zijn gelieerd. Daarmee verdien je zogenaamde "running stones". Hoe meer “stones”, hoe vaker je naam meegaat in de loterij. Dat extra jaar geeft me dus ook ruimte om stones te verzamelen.
De eerste wedstrijd is al in oktober: de Castellaneta Underground Trail (50K) in Italië, onderdeel van Puglia by UTMB. Bij de finish heb ik mijn eerste 2 stones op zak, (al moet ik hem natuurlijk eerst nog wel “even” uitlopen…;)).
Voor mijn 100K had ik origineel de Trail Alsace Grand Est in mei 2027 op het oog. Logistiek wat makkelijker en wat minder hoogtemeters, maar die was al uitverkocht. Bijna negen maanden van tevoren! Irritant, maar het zegt ook iets over hoe hard deze sport groeit.
Mijn voorkeur ligt nu bij de Zugspitz Ultratrail in juni 2027. Op 5 oktober opent de inschrijving voor de loterij. Lukt dat niet, dan zijn de Oh Meu Deus in Portugal en de Mozart 100 in Oostenrijk alternatieve UTMB running events. Al verwacht ik dat de Mozart misschien snel vol zit, omdat die wat eerder in het jaar valt. We gaan het zien.
En dan begint de logistieke puzzel. Waar slaap je, hoe kom je er, en met wie?
Van basecamp naar de top
Ik bouw deze twee jaar bewust op zoals je een expeditie opbouwt. Eerst naar “mijn basecamp”, dan pas de klim. In augustus ben ik begonnen, stap voor stap, vanuit een stevige basis naar steeds meer volume. Aan het eind van elk blok schakel ik bewust weer terug. Want wie alleen maar omhoog wil, komt nooit boven.
Op dit moment zit ik dus in mijn basecamp fase. Het draait om volume: kilometers en tijd op de benen. Snelheid is nu nog niet relevant. Kracht is een vast onderdeel, omdat dat op mijn leeftijd het verschil maakt tussen heel blijven en uitvallen. Ik train, voor de duidelijkheid, niet voor de spiegel, maar voor een lichaam dat 170 kilometer en 10.000 hoogtemeters kan dragen.
Tegelijk rond ik mijn UESCA ultra coach opleiding bijna af, dus alles wat ik de afgelopen maanden heb geleerd, kan ik nu ook op mezelf toepassen en testen. En dat is meteen weer een ander soort test: doe je zelf ook wat je anderen adviseert? En vooral ook… hoe voelt dat in de praktijk.
Mijn grootste onzekerheid
Naast de training is er eigenlijk maar één grote vraag: weet ik genoeg tussentijds te herstellen? Met een dochter van vier maanden, een zoon van zes die ook graag leuke dingen doet met zijn vader, en daarnaast het bouwen van Alpine Hub met alle uitdagingen die daarbij horen. De gebroken nachten - die er helaas met onze jonge kids toch regelmatig zijn - tellen ook mee in je trainingsbelasting, ook al staan ze in geen enkel schema.
Eliud Kipchoge zei het ooit heel treffend: "You need to inject yourself with Vitamin N." N staat voor Nee. Voor hem is leren ‘nee zeggen’ regel nummer één van zelfdiscipline. Niet omdat alles wat je laat schieten onbelangrijk is, maar omdat elke ja ergens anders tijd, energie en focus kost. Voor mij betekent dat: nee tegen die extra afspraak op de avond voor een lange duurloop, nee tegen nog even doorwerken als ik eigenlijk moet slapen, en soms ook nee tegen mezelf als ik toch nog een training wil toevoegen.
Dat betekent slimmer plannen. Trainen als het past, niet als mijn het ego het wil. Slaap, voeding en herstel net zo serieus nemen als de lange duurloop op zaterdag. En werk en training niet los van elkaar zien, maar zoeken naar een ritme waarin alles een plek heeft. Zeker aangezien mijn vrouw ook graag invulling geeft aan haar sportdoelen, vraagt dit om goede afstemming met elkaar. Wat in sommige gevallen zal resulteren in een loting wie de ochtend, middag of avond shift krijgt…
Luisteren naar je lijf
Er is in de planning niet veel ruimte voor fouten en errors. En natuurlijk maakte ik er toch meteen een. Even mijn nieuwe schoenen inlopen tijdens een trail van 30K. Super onhandig, want ik weet dat je dit beter rustig op kunt bouwen. Dus ja, hierbij bevestigd: niet doen. Mijn knie stond daarna flink op scherp.
In de Alpine Hub methode werken we met een dagelijkse READINESS check: kun je vandaag vol trainen, moet je aanpassen, of is het een hersteldag? Die ochtend na de 30K stond ik op rood. Dus de temporun ging eruit. Gelukkig is mijn basis goed, herstelt mijn knie redelijk snel en kan ik deze week gewoon weer lopen.
Les geleerd, voor de zoveelste keer: wat je een ander nooit zou aanraden, moet je zelf ook niet doen. Een flinke dosis Vitamine N had me hier ook geholpen.
Loop je mee?
De komende twee jaar neem ik jullie mee. De races, de stones, de loterij, de trainingen die lekker gaan en de weken waarin het leven even voorgaat. Want dit gaat niet alleen over die ene finish in Chamonix. Het gaat over laten zien dat je ook met een druk leven, een jong gezin en een paar jaartjes extra op de teller nog steeds grote bergen kunt beklimmen. Samen, met focus en dezelfde mindset gaat dat een stuk makkelijker.
Droom jij ook van een ultra, of zelfs van de UTMB? Laat in een reactie weten wat ‘jouw berg’ is. Ik lees alles, en wie weet staan we straks samen aan de start.
Voorbereid lichaam. Voorbereide mind. Daar begint het.
Niet voor de spiegel, maar voor het uitzicht.